Giovanni di Domenico bespeelt de Fender Rhodes, een bijna ouderwets te noemen orgel dat met zijn analoge klanken weer heel andere dingen kan dan een synthesizer. In het trio Cement Shoes speelt hij samen met drummer Balazs Pándien bassist Gonçalo Almeida.

Di Domenico komt uit Italïë, maar groeide op in Kameroen, Libië en Algerije, en tegenwoordig woont hij in Brussel. Almeida komt uit Portugal, maar hij woont in Rotterdam, en Pándi komt uit Hongarije en speelt over de hele wereld. Kortom: leve de multiculturele samenleving!

Cement Shoes maakt jazzherrie, laten we daar maar meteen duidelijk in zijn. Hard, soms op het chaotische af, maar altijd spannend en avontuurlijk. De Fender Rhodes wordt volstrekt anders ingezet dan je zou verwachten, terwijl de bas soms vrij hoog speelt en op andere momenten donker en dreigend ligt te grommen. Rock is nooit ver weg, maar je wordt als luisteraar steeds weer andere paden op gestuurd.

Het mooie van een trio is dat je je nooit kunt verstoppen, en ook hier hoor je weer drie muzikanten die volledig aan elkaar gewaagd zijn. Soms gaat de drummer los en vrij zijn gang, maar als de andere twee de boel lijken te te laten ontsporen houdt de drummer alles weer mooi bij elkaar. Er wordt ontzettend goed naar elkaar geluisterd, en voor de luisteraar maakt dat de muziek extra spannend, want je zit steeds te luisteren hoe ze op elkaar reageren, en hoe dat samenspel tot een mooi einde wordt gebracht. Denderende herrie, maar wel gestructureerd en met subtiele aspecten. Mooi spannend plaatje.

— — —

by Jazz.pt (Rui Eduardo Paes, in portuguese): link

As intermitentes colaborações entre Giovanni Di Domenico e Gonçalo Almeida tiveram antes destes Cement Shoes (o pianista e o baixista mais o baterista Balázs Pándi) resultados tão díspares quanto o krautrock “fake” dos Going e a improvisação mediada entre a tradição do free jazz e o experimentalismo dos Tetterapadequ. Ao terceiro projecto comum é outro ainda o caminho percorrido, e este até mais inverosímil: se o músico português desempenha em “Opus Caementicum” alguma coisa do que lhe ouvimos nos Albatre e nos Ikizukuri, o de origem italiana vai ainda mais longe na sua utilização de um Fender Rhodes equipado com pedais de efeitos de guitarra, mais parecendo ao longo deste disco tratar-se de um sintetizador analógico. Imaginem o cruzamento de um Sun Ra focado nos teclados electrónicos com os pesadíssimos e hipnotizantes Om e estarão perto do que vem aqui, um electro-jazz cósmico que se delicia com a diluição, uns nos outros, dos agudos mais agudos de um piano eléctrico em quase permanentes sustenidos e dos subgraves de um baixo que passa as correntes doom e black metal pelo crivo referencial de Bill Laswell, com a bateria grudando tais oposições de timbre por meio de síncopes à beira do enfarte de miocárdio.

Todos os temas têm títulos em Latim, mas não numa tentativa romanesca de configurar algo que é antigo: o tipo de cruzamentos aplicado não só – tanto quanto sei – é inédito como não lembra ao diabo, para utilizar uma expressão popular. Esta é uma daquelas obras que ou ficará como um caso único na história da música do século XXI ou fundará uma nova tendência musical. Algo que combina forças enérgicas diametralmente opostas: as cintilações estelares activadas por Di Domenico convidam-nos a voos psicadélicos para além do firmamento, enquanto a gravidade gerida por Almeida nos obriga a descer à terra. No meio destes dois imãs sensoriais estamos nós, apenas capazes de levitar uns metros acima do chão e quase caindo com as vibrações do bombo obsessivo-compulsivo de Pándi. Em suma, cá está um CD capaz de nos proporcionar uma ímpar experiência de escuta.